Ég er rosalega mikið að reyna alveg extra að standa mig vel á mörgum stöðum núna... standa mig vel í vinnunni, vera góð mamma, vera góð kærasta, vera góð vinkona, vera góð systir, vera góð dóttir .... held það sé ekki fleira sem er svona markmiðið þessa dagana. Í staðinn virðist ég uppskera ofurþreytu og eigin skapvonsku. Og hvað tekur hugurinn þá uppá? mig langar óeðlilega mikið djammið og útsölur :) Redda því fyrir næstu viku.

Annars kann ég alltaf lúmskt vel við svona hressilegar vikur. Af okkur er það helst að frétta að snúlla varð eins árs. Hún fagnaði því með RS vírusnum. Svo er hún farin að labba, og ég get fullyrt að það er ekkert krúttlegra en litli brauðfóturinn að staulast hérna á milli manna og hluta. Það sem þetta barn bræðir mig í gegn statt og stöðugt :)

Svo var ég mikið að velta fyrir mér hvort mér þætti leiðinlegra að taka bensín eða versla um daginn. Í kvöld hef ég sannreynt að mér þykir ennþá leiðinlegast að þvo þvott. En mikið óskaplega finnst mér notalegar þessar mínútur sem við erum að græða á dag í birtu, er núna farin að taka eftir lengri degi.

Svo er það skíðaferð til AkureyrIS með hluta Friðrikka og ástmanna coming up... veiiii!

Það er svona í fyrra tími. Á sama tíma í fyrra þetta, á sama tíma í fyrra hitt. Einhverra hluta vegna man ég þessa síðustu metra meðgöngu flumps í einhverri værðarblíðu á meðan Ævar man þetta sem agaleg agalegheit. Minnir mig til dæmis á þegar hann kom heim með VITLAUSAN hamborgarhrygg og OF STÓRT jólatré ...ég sem er alltaf svo ljúf og góð (og jólatréð var of stórt, ég var sko búin að breiða út faðminn til að sína hvað ég vildi stórt en eftir að þetta sem var keypt var komið upp voru húsgögnin í horninu á stofunni ( : )

Ég fer ekki í frí fyrr en eftir hádegi á aðfangadag. En ó mig auma hvað ég hlakka til nokkurra daga frís (samt rosa gaman í vinnunni þessi misserin). Svo fæ ég aftur fimm daga frí yfir áramót, lukkuleg með það. Ég er semsagt ekki heima að bjóða upp á smákökur og kakó þessa helgina sem var planið þar sem allt jóladæmið er eftir. Er samt búin að plana það mikilvægasta sem er rauðvínshittingur með Lísu á mánudag, jólin koma líklegast þó allt hitt verði eftir. Svo get ég nú galdrað ýmisleg út úr erminni á skömmum tíma, er til dæmis dipsí heima núna að föndra jólakort (spurningin er svo hvort þau fari einhvern tíma úr húsi) og set í vélar á milli. Myndir færslunnar er jólahlaðborð á Argentínu fyrir akkúrat ári síðan og svo við Rakel fyrir ónefndum árum síðan. Mér sýnist Embla María ofurkrútt hafa nefið okkar.

Quote of the day:

"Whatever you give a woman, she will make greater. If you give her sperm, she'll give you a baby. If you give her a house, she'll give you a home.If you give her groceries, she'll give you a meal. If you give her a smile, she'll give you her heart. She multiplies and enlarges what is given to her ...so, if you give her any crap, be ready to receive a ton of shit."

Ég bara varð að koma þessum brandara (sem ég stal frá Camillu) á framfæri með pósti.

Við höfum það afar gott. Embla María er að vísu með eyrnabólgu og hor og á lyfjum vegna þess, en hún er nú samt bara káta hún - soldið erfitt að sofna samt. Alveg búin að koma okkur fyrir og þetta á bara eftir að vera notalegt hjá okkur. Ég er að drepast ég hlakka svo til jólastússins (jebb, hvað er að gerast?) langar að skrifa kort, föndra, kaupa gjafir, baka og er bara fegin að það sé að koma svona "kósítime" alveg komin með ógeð af útstáelsi og mygluðum helgarmorgnum. Svo er ég á fullu að skrifa proposal fyrir ritgerðina mína, og að vísu komin með mikið efni í ritgerðina sjálfa líka og það gengur bara ljómandi vel. Jesús hvað ég get ekki líst muninum að sitja og læra í fríi frá vinnu, barn hjá dagmömmu ekki að hugsa um þetta eftir vinnu, eftir að hún er sofnuð og þegar mig langar helst að sofa sjálf...nú eða ólétt með samdrætti alltaf eins og úti þegar ég var að læra eða með nýfætt ungabarn sem þarf brjóst á tveggja tíma fresti eins og þegar ég var prófunum. Þetta er nú bara pís of keik svona! Er meira að segja farin að hugsa um hvað ég eigi að læra næst :)

Það vantar eitt Emblu Maríu blogg...snillingurinn sem barnið er.

Hún er písl. Hún borðar eins og hestur, hreyfir sig stöðugt og er alltaf að og bara þyngist ekki neitt! Sem er ótrúlegt miðað við hvað barnið borðar...til að mynda ól Lísa vinkona hana á súrum gúrkum í pössun á laugardag, og það varð víst veruleg frústrasjón þegar átti að taka hana af henni. Sem er efni í annan pistil, að daman er farin að sýna skap sitt. En ég hef líka alltaf sagt að það sé leiðinlegt hvað börn stækka hratt og ætla bara að njóta þess að vera með "infant" aðeins áfram. Svo þroskaðist hún um svona mánuð á síðustu viku- eftir óværu tengda tanntöku (það komu 4 í einu) og gubbupest birti til og framfararnir svo miklar núna að ég óttast að ég sé að fara að ferma í næstu viku. Ha?? og stór spurnaraugu eru klárlega frasi vikunnar. I gær sótti ég hana til dagmömmunnar og hún fór að grenja þegar ég tók hana. Vei. Ég hef um tvennt að velja: 1. Verða fúl yfir að barnið sé hrifnari af dagmömmunni en mér (þetta er náttúrulega pínu vandræðalegt þegar ég sæki hana). 2. Gleðjast yfir því að henni líði vel þar sem hún eyðir bróðurpart vökutíma síns (sem er útaf fyrir sig þyngra en tárum tekur), og hversu skynsöm hún er að taka það ekki nærri sér að vera í dagvistun. Skynsemin fær að ráða. Annars man ég að Máni Freyr var svona, vildi alltaf vera með öllum og ekki sérstaklega háður foreldrum sínum - kannski að þetta fylgi litlum píslum.

Nú ætla ég að fullyrða að ég byrji í ræktinni í kvöld - þá er kannski líklegra að ég drullist. Mynd dagsins er EMÆ og súra gúrkan, bendi sérstaklega þessa fögru brjóst Elísabetu vinkonu minnar. Verst að þau eru upptekin.

Um daginn var ég að spá þegar ég skrifaði um flutninga að minnast á að ég hefði verið ónothæf í síðustu tveim sökum veikinda annarsvegar og 9.mánuðs meðgöngu hinsvegar og það yrði fróðlegt að sjá hvort ég yrði ekki veik núna. Ég ákvað samt að skrifa þetta ekki, því ég vildi ekki jinxa það. Síðasta miðvikudag byrjaði svo EMÆ að æla, ástmaður slóst með í för á fimmtudag og ég fór heim á veik á hádegi á föstudag. Við vorum svo lasin að mamma þurfti að taka stelpuna því við gátum ekki sinnt henni... hressandi. Þrátt fyrir þetta fluttum við nú allt á sunnudaginn, ég þreif út stífluselið, smá smotterí eftir í geymslunni og það var bara unnið þrekvirki. Á rúmum þrem vikum frá því við fréttum að við þyrftum að flytja erum við því búin að finna okkur íbúð, flytja og nánast koma okkur fyrir - geri aðrir betur! Er bara nokkuð ánægð með okkur:) Enda erum við æðisleg.

Nýja íbúðin er voða fín, ég er með víðáttubrjálæði - hef aldrei búið svona rúmt. Það er bara eftir borvinna og hana ætla ég ekki að gera sjálf og svo bara þrífa. Og þá fer ég að bjóða í hugguleg boð. Takk elsku allir sem hjálpuðu okkur...mamma, María, Ævars vinir, Lísa, Petra, Rán, Garðar, Bjössi og Stjáni að ógleymdri Herborgu sem tók eplið að sér (og fékk ælupest að launum) - það er ótrúlegt hvað við eigum fáranlega marga frábæra að.

Svona í lokin...þá held ég að Embla María haldi að hún eigi heima í Ikea. Náttúrulega hálfrugluð á þessum tætingi öllum, ég hef svo í vikunni sótt hana og farið að stússast eitthvað sem vantar á meðan verið er að brasa heima. Stússið snýst aðallega um að redda hlutum í Ikea, svo er líka svo fínn matsalur þar (bauð ástmanni þangað út að borða á mánudaginn..grand á því) sem selur kjötbollur sem eplinu finnst nú góðar. Í gær kom ég svo inn í Ikea með snúllu og systu með mér, barnið lifnaði öll við og skríkti af gleði. Líklegast ályktað svo að nú væri hún komin heim og fengi að borða.

Vikuna eftir að við fluttum inn hérna þá fengum við sameignarógeðið á hurðina hjá okkur. Núna er þetta síðasta vikan okkar hérna - og hvaða glaðningur kom á hurðina á sunnudaginn. Jú, jú, sameignin, hversu týpískt er að fá hana svona í lokin?

Annars átti ástmaður stórleik í gær. Hann sat í tölvunni og velti einhverju fyrir sér og segir svo "Erum við með eitthvað planað um helgina?" Ég horfði á hann og spurði hvort honum væri í alvörunni alvara. Hann kveikti samt ekki. Stuttu seinna lá hann í baði (þá hafði ég útskýrt fyrir honum komandi helgi) og segir, hvernig er vikan hjá okkur? Eitthvað sem ég þarf sérstaklega að spá í? Einu sinni gaf eg honum bók sem heitir Herra Æðislegur, það er sem mig minni að í sömu seríu sé hægt að fá Herra Viðutan.

Það er frekar mikill skítur að vera á sumardekkjum í þessari færð...

Maður getur gert svo tilgangslausa hluti þegar lasin. Þetta dundaði ég mér við í dag.. listi yfir göturnar mínar :)

Miklabraut: Man nú minnst þaðan. Skilst að íbúðin hafi verið frekar lítil, og ég man eftir mér tjóðraðri við staur úti að leika mér ... svona svo ég mundi ekki hlaupa undir bíla.
Kleifarsel: Sweet, sweet Kleifarsel. Það fá ekki öll börn sama stabíla umhverfi og ég.. Þarna bjó ég 14 ár, og foreldrar mínir í rúm 20. Endalausar minningar, ég prófaði öll herbergin í húsinu nema hjónaherbergið. Guð hvað ég vona að börnin mín fái að vera í sama hverfi og sama húsi alla sína bernsku eins og ég.
Víðihóll: Jesús hvað þetta var skemmtilegt tímabil. Fyrsta sambúðin, skemmtilegur meðleigjandi endalaust skemmtileg partý sem verða um alla tíð í minnum höfð. Stundum fantasera ég ennþá um að eiga hús upp í dal. En það verður ekki verra að eiga hús við Elliðavatnið. En allavega ... good times.
Miðstræti: Var í smá stund að venjast því að veifa flugfarþegunum út um eldhúsgluggann hjá mér. Fallegt hús, æðisleg gata en einhvern veginn er þetta tímabil í smá móðu. Fyndið ef maður er að ganga í gegnum erfiða hluti hvernig það tímabil bara gleymist. En þetta var fín millilending.
Óðinsgata: Þarna var bara orðið ansi fínt að búa í miðbænum, bjó með Garðari. Ég hef alltaf haft strákameðleigjendur - merkilegt. Kisan mín strauk alltaf til spákonu sem bjó á næsta horni og vildi alls ekki eiga heima með okkur þarna. Svo tókum við Garðar eina skynsamlegustu ákvörðun seinni tíma og ákváðum að fara í háskólann og skriðum aftur heim í föðurhúsin.
Kleifarsel: Aftur þar, æ það er svo gott hjá mömmu.
Hlíðargata: Fór í HA og komst ekki inn á stúdentagarðana undir eins. Jóa frænka dekraði mig út í gegn. Mistökin voru eiginlega að flytja frá henni og á garðana þegar að það losnaði þar. Hjá Jóu er gott að vera ... þetta var ca hálft ár.
Klettastígur; Alveg spes að búa í íbúð með 3 öðrum en vera samt bara mest inn í herbergi. Ég er meira svona búa ein eða með einum manneskja. Héldum samt alveg góð partý :)
Hólmgarður: Þetta er svona hálf týnt tímabil líka, ef ég man rétt var ég í einhverjum einkalífsflækjum þarna líka. Merkilegt alveg, heilinn í mér hlýtur að vera fullkominn að útiloka svona bara. Þetta var líka alveg skítaíbúð.
Gunnarsbraut: Æ hvað mér þykir vænt um Miklu mína. Mikil saga, margra saga og fyrsta íbúðin MÍN. Á endalausar minningar þar... litla þrönga eldhúsið, Diljá, guð hvað mér þótti vænt um fataherbergið mitt. Svo skýrar minningar af fyrstu kynnum okkar ástmanns og notalegra stunda á Miklu... Good times :)
Battersea Rise: Skemmdi tequila fyrir mér fyrir lífstíð (var nú samt komin vel á veg með það sjálf fyrir). Helvítis mexíkanski veitingastaður, bilaða hitakerfi, hávaðasama umferðargata .. Íbúðin svo sem fín. En ekki fyrir okkur.
Prince of Wales: Elsku fallega London íbúðin mín, óléttan okkar, garðurinn okkar.. skrambans stigarnir. En æðisleg íbúð, og á betri stað í London er ekki hægt að búa, því lofa ég ykkur. Stundum var ég ekkert alltof sátt við að vera úti, en í retro þá var þetta svo góður tími og alltaf var ég hrifin af íbúðinni.
Stíflusel: Við erum búin að eiga svo notalegt tæpt ár hérna. Íbúðin á alltaf eftir að eiga sérstakan stað í hjartanu, hingað komum við með Emblu Maríu í fyrsta sinn heim og hérna höfum við átt mikið af ljúfum stundum.

Man einhver eftir öllum þessum stöðum mínum? Næsti viðkomustaður er Vindakór. Vonum að það sé gæfuspor og síðasta stopp fyrir Dimmuhvarf. Shæse hvað ég hef flutt oft.

Við erum að fara að flytja aftur..enn og aftur. Við erum semsagt búin að ákveða að ýta ekki fast á húsbyggingu núna í ljósi efnahagsástands og tíminn okkar hér í Stífluseli að renna út. Þannig að við erum búin að finna fína íbúð í kórunum (hverfinu okkar nánast :) )og erum bara að fara að flytja á næstu dögum. Mér finnst ég bara alltaf vera að flytja, til dæmis hef ég flutt nokkrum sinnum síðan ég kom á þetta vefsvæði.. sem má lesa um í eldri færslum. Dagurinn bara týndist í að lesa gamlar færslur :) Annars er ég hundlasin heima og er að spá í að gera kannski bara svona smá yfirlit yfir "göturnar mínar" ...sjáum hvað verður úr því.

Sjáið ástmann minn http://www.mbl.is/mm/frettir/innlent/2008/10/11/samkomulag_nadist_vid_holland/. Það sem ég er stolt af honum, en mikið verður nú gaman að hafa hann aftur heima við þegar þessu linnir.

Vona að botninum í þessu "ástandi" sé fljótlega náð svo hægt sé að spyrna í aftur. Mér fannst ég stundum hafa misst af einhverri lest í uppsveiflunni og hugmyndir vera fastar. Alveg er ég sannfærð um að tími nýsköpunar og mikils krafts (þegar áfallið hefur gengið yfir í öllum sínum myndum) sé að renna upp. Fátt er svo með öllu illt...

Ég er ekki tilbúin til að tjá mig eitthvað sérstaklega um "ástandið". Í ljósi þess að hálftíma gamlar fréttir eru nánast úreltar þá held ég það sé réttast að vera ekki með neinar yfirlýsingar eða sökudólga umleitanir. Mig langar samt að segja að ég hef trú á að aðgerðir stjórnvalda séu þær réttu og ég er ekki sannfærð um ESB aðild hefði eitthvað bjargað fjármálakerfinu. Svo er ég pínu reið ef prinsarnir flýja svo bara land og við sitjum uppi með hærra útsvar....líka bara tilfinning, sjáum til. Ég hef þá vondu tilfinningu að við höfum verið kanarífuglinn í hrinu sambærilegs ástand í öðrum Evrópuríkjum. Vonum samt ekki. En ef svo, þá held ég að það sé ágætt að við höfum okkar auðlindir og getum spyrnt okkur í sjálf - að það þurfi ekki að velja hversu mikilvæg við erum. Allt er þetta nú samt bara pælingar... jákvæða hlýtur að vera að nú er ég í stuði fyrir masterritgerðina mína og hún skal fjalla um ESB og íslenska kvótakerfið.

...svo er ég glöð yfir að verktakarnir okkar voru frekar seinir til og við erum ekki skuldsettari. Ég er líka svo glöð með fólkið mitt. Við ástmaður ánægð í vinnunni okkar, og í fullkomni hreinskilni - þá hlakka ég meira til að byggja húsið upp smá saman og eiga meira í þvi "sjálf" en fara inn í það tilbúið af öðrum. Held ég fókuseri bara á þessa hluti for the time being. Það er hætta á illsku kasti þegar fram líða stundir.

Eplið okkar er farin að standa upp - fyrir nokkru síðan svo sem. Algjör dúlla, en þetta skapar ákveðið vesen. Til dæmis þegar hún á að fara að sofa. Þá stendur hún upp og öskrar og er dauðþreytt en gefur ekki eftir og leggst.Svo við förum inn og leggjum hana óteljandi oft þangað til hún sofnar. Ákvað að leiða gólin í henni hjá mér í smá stund áðan, og hún þagnaði. Kíkti inn og þá hékk hún sofandi á rimlunum. Standandi. Var ég búin að segja að hún er krútt?

Ég eins og örugglega flestir aðrir sem á annaðborð keyra í og úr vinnu hlusta á fréttir á leiðinni. Ég get ekki lýst því hvað mér varð létt þegar ég var að keyra heim í dag, 4 fréttir á og svona 20% fréttatímans fór í að fjalla um kind, sem talin er hafa vestlenska þrjósku þar sem bóndinn er nýfluttur austur, kom fram við leitir um helgina eftir 3 vetur lausagöngu í Stöðvarfirði. Kindin lét svo víst eins og bjáni þegar hún var sett á hús.

Skrýtnir tímar. Blendnar tilfinningar. Smá stress, smá feginleiki, mikil samúð og margar vangaveltur.

Það sem truflar mig laaang mest er að það er ekki orð að marka það sem neinn segir og fólki haldið bláköldu úti og flestir með mikið af sínu algjörlega undir bönkunum komið, annars ríkinu og þar þjáist það af verðbólgu. En þegar engin segir satt, hverjum trúir maður þá? Brjóstvitinu?

Ég er í mjög karllægum geira og allt það..kann vel við mig þar. Í gær fékk ég bréf sem var stílað á Hr. Helga Sigurrós (Ms. Chandendeler Bong)... honest mistake og allt það, útlendingar geta ruglast - nema hvað að sendandinn var íslenskur. Þetta er kannski afleiðing þess að við ákváðum að taka myndir af starfsmönnum út af Fiskistofuvefnum? Nú eða vísbending um það að ég þurfi að fara gera eitthvað mikið í útlitsmálum.

Uss hvað ég er fegin að ástmaður er kominn heim og barnið hafi tvo foreldra núna. Og svo er ég líka fegin að ég sé ekki einstætt foreldri. Og að það sé að koma helgi.